പശ്ചിമേഷ്യ പ്രകമ്പനം കൊള്ളുമ്പോൾ: തന്ത്രപ്പിഴവുകളുടെ ഇറാനിയൻ ഭൗമരാഷ്ട്രീയം  

പശ്ചിമേഷ്യൻ മണ്ണ് എന്നും അന്യശക്തികളുടെ ആയുധ പരീക്ഷണശാലയായി തുടരുകയേയുള്ളൂ.

ലേഖനം 
അഷ്റഫ് കാളത്തോട്

പശ്ചിമേഷ്യൻ മണ്ണിൽ വീണ്ടും യുദ്ധത്തിന്റെ കനലുകൾ ആളിക്കത്തുമ്പോൾ ലോകം ഉറ്റുനോക്കുന്നത് വെറുമൊരു മിസൈൽ പോരാട്ടത്തിനപ്പുറം, പതിറ്റാണ്ടുകളായി കെട്ടിപ്പടുത്ത നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾ എങ്ങനെ തകർന്നടിയുന്നു എന്നതിലേക്കാണ്. ഒമാന്റെ മധ്യസ്ഥതയിൽ ഇറാനും അമേരിക്കയും തമ്മിൽ സമാധാനത്തിന്റെ പുത്തൻ വാതായനങ്ങൾ തുറക്കുമെന്നും ഒരു ചരിത്രപരമായ സന്ധിസംഭാഷണം സാധ്യമാകുമെന്നും പ്രത്യാശിച്ചിരുന്ന ഒരു ഘട്ടത്തിലായിരുന്നു ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയും ചേർന്ന് ഇറാനെ യുദ്ധത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ചതുരംഗക്കളത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചത്. ഒരു പരമാധികാര രാജ്യത്തിന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ള നീക്കം അന്താരാഷ്ട്ര നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനമാണെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. എന്നാൽ, ഇതിനോടുള്ള ഇറാന്റെ പ്രതികരണം വെറും വൈകാരികമായ ഒരു എടുത്തുചാട്ടം മാത്രമായിരുന്നോ അതോ അവരുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രപ്പിഴവോ എന്ന ചോദ്യമാണ് ഇന്ന് പ്രസക്തമാകുന്നത്.

ഇസ്രായേലിന്റെയും അമേരിക്കയുടെയും സംയുക്ത നീക്കത്തിലൂടെ ഇറാനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചത് അവരെ ഒരു തുറന്ന യുദ്ധത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാനായിരുന്നു എന്നത് വ്യക്തമാണ്. ചർച്ചകൾ പുരോഗമിക്കെ ഇത്തരമൊരു നീക്കം നടത്തിയതിലൂടെ അമേരിക്കയും ഇസ്രായേലും നയതന്ത്രപരമായി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രതിക്കൂട്ടിലാകേണ്ട സാഹചര്യമായിരുന്നു നിലനിന്നിരുന്നത്. എന്നാൽ, ഇറാൻ പിന്നീട് സ്വീകരിച്ച നിലപാടുകൾ ആ സാഹചര്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കി. ഇസ്രായേലിനെയോ അമേരിക്കൻ ഭൂപ്രദേശങ്ങളെയോ മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ച് ഒതുങ്ങേണ്ടിയിരുന്ന ഇറാന്റെ പ്രതികാരം ജിസിസി രാജ്യങ്ങളിലെ ജനവാസ മേഖലകളിലേക്കും സാമ്പത്തിക കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും പടർന്നത് ഇറാന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ വലിയൊരു 'പൊളിറ്റിക്കൽ ഫൂളിഷ്നെസ്' ആയി മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയൂ. സൗദിയിലെ അരാംകോ പോലുള്ള എണ്ണ ശുദ്ധീകരണ ശാലകൾക്കും ബഹറൈനിലെയും യുഎഇയിലെയും മറ്റു ഗൾഫ് നാടുകളിലെ തന്ത്രപ്രധാന മേഖലകൾക്കും നേരെയുണ്ടായ ആക്രമണങ്ങൾ ഇറാന്റെ ന്യായീകരണങ്ങളെ ദുർബലപ്പെടുത്തിയിരിക്കുകയാണ്.

അമേരിക്കൻ താല്പര്യങ്ങളെ ഹനിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ അമേരിക്കൻ സൈനിക താവളങ്ങളെ മാത്രം ഇറാൻ ആക്രമിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ ലോകമനസാക്ഷിയും ജിസിസി രാജ്യങ്ങളും ഇറാന്റെ ഭാഗത്തെ നീതിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമായിരുന്നു. സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് അയൽരാജ്യങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ അമേരിക്കയ്ക്ക് സൗകര്യം ഒരുക്കിക്കൊടുക്കാത്ത ജിസിസി രാജ്യങ്ങളെപ്പോലും ശത്രുപക്ഷത്ത് നിർത്തുന്ന സമീപനമാണ് ഇറാൻ സ്വീകരിച്ചത്. അമേരിക്കൻ താല്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശങ്ങളെ ആക്രമിക്കുന്നത് അമേരിക്കയ്ക്ക് വലിയ ആഘാതമാകില്ലെന്നും, മറിച്ച് ആ രാജ്യങ്ങളെ ഇറാന്റെ ആജീവനാന്ത ശത്രുക്കളാക്കി മാറ്റാൻ മാത്രമേ സഹായിക്കൂ എന്നും ടെഹ്റാൻ തിരിച്ചറിയാതെ പോയി. ഈ തന്ത്രപരമായ പിഴവിലൂടെ പശ്ചിമേഷ്യയിലെ മുസ്ലിം രാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ഭിന്നതയുണ്ടാക്കാൻ അമേരിക്കൻ-ഇസ്രായേൽ സഖ്യത്തിന് സാധിച്ചു എന്നത് ഇറാന്റെ നയതന്ത്ര പരാജയത്തിന്റെ ആഴം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

നിലവിൽ ജിസിസി രാജ്യങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന സംയമനം അവരുടെ പക്വതയുടെ അടയാളമാണ്. സ്വന്തം പരമാധികാരത്തിന്മേൽ ആക്രമണമുണ്ടായിട്ടും അവർ യുദ്ധത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പടി കടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങൾ ഇറാന്റെ മേൽ വലിയൊരു സൈനിക നടപടിക്ക് അമേരിക്കയുമായി കൈകോർത്താൽ പശ്ചിമേഷ്യ വലിയൊരു ശ്മശാനമായി മാറും. ഇറാന്റെ ഓരോ മിസൈൽ പ്രയോഗവും അവരെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ കൂടുതൽ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. നയതന്ത്രത്തിന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഇസ്രായേലിനെയും അമേരിക്കയെയും നാണം കെടുത്താൻ ലഭിച്ച അവസരം, അയൽരാജ്യങ്ങളെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ഇറാൻ കളഞ്ഞുകുളിച്ചു. ഇസ്രായേലിനെയും അമേരിക്കൻ സൈനിക നീക്കങ്ങളെയും മാത്രം പ്രതിരോധിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ ലഭിക്കുമായിരുന്ന ആഗോള പിന്തുണയാണ് ഇന്ന് ഇറാന് നഷ്ടമായിരിക്കുന്നത്.

യുദ്ധം ആർക്കും ഗുണം ചെയ്യില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് വൈകിയുണ്ടാകുന്നത് വലിയ ദുരന്തങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കും. പ്രവാസി ലക്ഷങ്ങളുടെ ആശങ്കയും ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ ഭീഷണിയും പടിവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, ഇറാൻ തന്റെ ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. ജിസിസി രാജ്യങ്ങളെ ശത്രുപക്ഷത്ത് നിർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു പോരാട്ടം ഇറാനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആത്മഹത്യാപരമാണ്. ചർച്ചകൾ വഴിമുട്ടിയ ഈ ഘട്ടത്തിൽ, വികാരപരമായ തിരിച്ചടികൾക്ക് പകരം വിവേകപരമായ നയതന്ത്ര നീക്കങ്ങളിലേക്ക് ഇറാൻ മടങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ, വരാനിരിക്കുന്ന ചരിത്രം അവരെ ഒരു വലിയ ഭൗമരാഷ്ട്രീയ കെണിയിൽ വീണവരായി മാത്രമേ രേഖപ്പെടുത്തുകയുള്ളൂ. പശ്ചിമേഷ്യയ്ക്ക് വേണ്ടത് മിസൈലുകളല്ല, മറിച്ച് തകർന്നുപോയ വിശ്വാസം വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള സമാധാന ഉടമ്പടികളാണ്.

ഇസ്രായേലിന്റെ 'സൈക്കോളജിക്കൽ വാർഫെയർ' (Psychological Warfare) ആണ് ഇറാനെ ഒരു ചതിക്കുഴിയിൽ വീഴ്ത്താൻ കാരണമായത്, ഇസ്രായേൽ എങ്ങനെയൊക്കെയാണ് കരുക്കൾ നീക്കിയത് എന്ന് പരിശോധിക്കണം. ഒമാൻ വഴി സമാധാന ചർച്ചകൾ നടക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഇറാന്റെ പരമോന്നത നേതാവിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചത് ഇറാനെ പ്രകോപിപ്പിക്കാനും അവരെക്കൊണ്ട് തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുപ്പിക്കാനുമായിരുന്നു. ഈ കെണിയിൽ ഇറാൻ കൃത്യമായി വീണു എന്നതാണ് ജിസിസി രാജ്യങ്ങൾക്ക് നേരെയുള്ള ആക്രമണം തെളിയിക്കുന്നത്.

എന്നാൽ ജിസിസി രാജ്യങ്ങളുടെ നിശബ്ദതയും അതിന്റെ ആഴവും വളരെ വലുതാണ്,
ജിസിസി രാജ്യങ്ങൾ ഇതുവരെ ഇറാന്റെ മേൽ വലിയൊരു പ്രത്യാക്രമണം നടത്തിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഇത് അവരുടെ ബലഹീനതയല്ല, മറിച്ച് അമേരിക്കയെയും ഇസ്രായേലിനെയും കൊണ്ട് ഇറാന്റെ സൈനിക ശേഷി പൂർണ്ണമായും തകർപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു തന്ത്രപരമായ കാത്തിരിപ്പായിരിക്കാം. സ്വന്തം കൈകൾ അഴുക്കാക്കാതെ ശത്രുവിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർക്ക് ഈ യുദ്ധം ഒരു അവസരമാണ്.

ഇറാനും ജിസിസിയും ഇസ്രായേലുമായി ഒരേപോലെ സൗഹൃദമുള്ള ഏക രാജ്യം ഇന്ത്യയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മോദി സർക്കാർ നടത്തുന്ന നയതന്ത്ര നീക്കങ്ങൾ ഈ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കാൻ എത്രത്തോളം സഹായിക്കും എന്നത് ഇപ്പോൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്,. 'യുദ്ധത്തിന്റെ കാലമല്ല ഇത്' എന്ന ഇന്ത്യൻ നിലപാട് ഈ സാഹചര്യത്തിൽ  പ്രസക്തമാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.

പശ്ചിമേഷ്യയിൽ മിസൈലുകൾ ലക്ഷ്യം കാണുന്നത് വെറും കെട്ടിടങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയുടെ നട്ടെല്ലായ ഊർജ്ജ വിപണിയിലാണ്. സമാധാനത്തിന്റെ എല്ലാ സാധ്യതകളെയും തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ഇറാൻ തന്റെ അയൽരാജ്യങ്ങളായ സൗദി അറേബ്യ, യുഎഇ, ഖത്തർ എന്നിവിടങ്ങളിലെ എണ്ണ-വാതക കേന്ദ്രങ്ങൾക്കു നേരെ ആക്രമണം നടത്തിയതോടെ ആഗോള വിപണി ഇതുവരെ കാണാത്ത പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്. സൗദിയിലെ റസ് തനൂറ റിഫൈനറിക്ക് നേരെയുണ്ടായ ഡ്രോൺ ആക്രമണവും ഖത്തറിലെ ഊർജ്ജ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ വീണ മിസൈലുകളും ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിക്കുന്നു: ഈ യുദ്ധം ഇനി വെറുമൊരു അതിർത്തി തർക്കമല്ല, മറിച്ച് ലോകത്തെയാകെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക സുനാമിയാണ്.

ആഗോള എണ്ണവിപണിയിൽ ഉണ്ടായ പെട്ടെന്നുള്ള വിലക്കയറ്റം ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള വികസ്വര രാജ്യങ്ങൾക്ക് താങ്ങാനാവുന്നതിലും അധികമാണ്. ക്രൂഡ് ഓയിൽ വിലയിൽ ഉണ്ടായ 20 ശതമാനത്തോളം വർദ്ധനവ് ഇന്ത്യയിലെ നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളുടെ വിലക്കയറ്റത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് വഴിമാറും. എന്നാൽ ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതിനേക്കാൾ ഭയാനകം കേരളം പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സ്രോതസ്സായ പ്രവാസി പണത്തിന്റെ (Remittances) ഒഴുക്കിൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന കുറവാണ്. ദുബായ്, ദോഹ വിമാനത്താവളങ്ങൾ ഭാഗികമായി അടച്ചതും വ്യോമപാതകൾ യുദ്ധമേഖലകളായതും ഗതാഗതത്തെ മാത്രമല്ല, വ്യാപാരത്തെയും ടൂറിസത്തെയും നിശ്ചലമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. അതോടൊപ്പം തൊഴിൽ വിപണിയെയും ഇത് കാര്യമായി ബാധിക്കും എന്നതും എടുത്തു പറയണം.

ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ വികസന കുതിപ്പിന് കരിനിഴൽ വീഴ്ത്തുന്നതാണ് ഇറാന്റെ ഈ നീക്കം. സൗദി അറേബ്യയും യുഎഇയും തങ്ങളുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ എണ്ണയിൽ നിന്ന് മാറ്റിയെടുക്കാൻ (Diversification) ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് സുരക്ഷാ ഭീഷണി ഉയരുന്നത്. ഇത് വിദേശ നിക്ഷേപകരെ പിന്തിരിപ്പിക്കുകയും തദ്ദേശീയമായ തൊഴിൽ അവസരങ്ങൾ കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. നിർമ്മാണ മേഖല സ്തംഭിക്കുന്നത് ലക്ഷക്കണക്കിന് മലയാളികളുടെ ജോലിയെ ബാധിക്കും. ഇൻഷുറൻസ് തുക വർദ്ധിക്കുന്നതും ചരക്ക് കപ്പലുകൾക്ക് നേരെയുള്ള ഭീഷണിയും സാധനങ്ങളുടെ ഇറക്കുമതി ചിലവ് വർദ്ധിപ്പിക്കും. ഇത് ഗൾഫിലെ ജീവിതച്ചിലവ് കുത്തനെ കൂട്ടുകയും പ്രവാസികൾക്ക് നാട്ടിലേക്ക് അയക്കാൻ കഴിയുന്ന തുകയിൽ വലിയ കുറവുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യും.

കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതൊരു ഇരട്ട പ്രഹരമാണ്. ഒരു വശത്ത് മടങ്ങിവരുന്ന പ്രവാസികളുടെ പുനരധിവാസം സർക്കാരിന് വലിയ ബാധ്യതയാകുമ്പോൾ, മറുവശത്ത് വിപണിയിലെ പണമൊഴുക്ക് നിലയ്ക്കുന്നത് ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പാദനത്തെ ബാധിക്കും. റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മുതൽ ചെറുകിട വ്യാപാരം വരെ ഈ തകർച്ചയുടെ പ്രതിഫലനം അനുഭവിക്കും. സമാധാന ചർച്ചകൾ പരാജയപ്പെട്ടതും ഇറാൻ തന്റെ അയൽക്കാരെ ശത്രുക്കളാക്കിയതും വഴി ഉണ്ടായ ഈ സാഹചര്യം പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സാമ്പത്തിക ഭൂപടം തന്നെ മാറ്റിവരയ്ക്കാൻ പോവുകയാണ്. വിവേകപൂർണ്ണമായ നയതന്ത്ര ഇടപെടലുകൾ ഉണ്ടായില്ലെങ്കിൽ, പശ്ചിമേഷ്യൻ മണ്ണിലെ ഈ പുകപടലങ്ങൾ ലോകത്തെ വലിയൊരു സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിലേക്കാവും തള്ളിവിടുക.

സമാധാനകാംക്ഷികളായ അറബ് മുസ്ലിംകളും (Sunni) ഇറാനിലെ ഷിയാ (Shia) വിഭാഗവും തമ്മിലുള്ള ഐക്യം ഉണ്ടായാൽ അത് ഇസ്രായേലിന്റെയും (Zionist) അമേരിക്കയുടെയും താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വലിയ ഭീഷണിയാകുമെന്ന് അവർ ഭയപ്പെടുന്നു. 

ചരിത്രപരമായി നോക്കിയാൽ, 1979-ലെ ഇറാൻ വിപ്ലവത്തിന് മുമ്പ് ഇറാനും ഇസ്രായേലും തമ്മിൽ അടുത്ത ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ വിപ്ലവത്തിന് ശേഷം ഇറാൻ ഒരു ഷിയാ ഇസ്ലാമിക് റിപ്പബ്ലിക്കായി മാറിയതോടെ സാഹചര്യം മാറി.

ഭിന്നിപ്പിച്ചു ഭരിക്കുക: പശ്ചിമേഷ്യയിൽ ഇസ്രായേലിന്റെ നിലനില്പിന് അറബ് രാജ്യങ്ങളും ഇറാനും തമ്മിലുള്ള ഐക്യം തടയേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. മുസ്ലിം ലോകം രണ്ട് ചേരികളായി തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് ഇസ്രായേലിന് നയതന്ത്രപരമായും സൈനികമായും വലിയ മുൻതൂക്കം നൽകുന്നു.

അബ്രഹാം ഉടമ്പടി (Abraham Accords): ഇറാന്റെ ഭീഷണി ഉയർത്തിക്കാട്ടിയാണ് ഇസ്രായേൽ യുഎഇ, ബഹ്‌റൈൻ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളുമായി സമാധാന കരാറിൽ ഏർപ്പെട്ടത്. അതായത്, 'ശത്രുവിന്റെ ശത്രു മിത്രം' എന്ന തന്ത്രമാണ് ഇസ്രായേൽ ഇവിടെ പയറ്റുന്നത്.

അമേരിക്കയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷം അവരുടെ ആയുധ വിപണിയുടെ വലിയൊരു സ്രോതസ്സാണ്. ആയുധ വില്പന: സൗദി അറേബ്യ, യുഎഇ, ഖത്തർ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധ ഇറക്കുമതിക്കാരാണ്. മേഖലയിൽ ഇറാന്റെ ഭീഷണി നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഈ രാജ്യങ്ങൾ അമേരിക്കയിൽ നിന്ന് കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറിന്റെ ആയുധങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

എണ്ണയുടെ നിയന്ത്രണം: പശ്ചിമേഷ്യൻ എണ്ണ വിപണിയിൽ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം നിലനിർത്താൻ മേഖലയിൽ സൈനിക സാന്നിധ്യം ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് അമേരിക്കയുടെ ആവശ്യമാണ്.

ഇറാൻ ഒരു പരമാധികാര രാജ്യമെന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചടിക്കാൻ അവകാശമുണ്ടെങ്കിലും, അവർ ജിസിസി രാജ്യങ്ങളെ ആക്രമിച്ചത് അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും കെണിയിൽ വീണതിന് തുല്യമാണ്.

ഇറാൻ കാണിച്ച ഈ പ്രകോപനം അറബ് രാജ്യങ്ങളെ ഇസ്രായേലിനോട് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്.

ഒരുപക്ഷേ, ഇറാൻ ഇസ്രായേലിനെ മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ അറബ് ലോകം ഇറാന്റെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മുസ്ലിം രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ആഭ്യന്തര കലഹമായി ഇതിനെ മാറ്റാൻ ശത്രുക്കൾക്ക് സാധിച്ചു.

മേഖലയിൽ ഒരു വലിയ 'ഗ്രേറ്റർ ഇസ്രായേൽ' (Greater Israel) എന്ന സ്വപ്നം സയണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിനുണ്ടെന്ന് പല രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകരും വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിനായി അയൽപക്കത്തുള്ള കരുത്തുറ്റ ഇസ്ലാമിക രാജ്യങ്ങളെ ദുർബലപ്പെടുത്തുക എന്നത് അവരുടെ ദീർഘകാല പദ്ധതിയാണ്. ആ പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി തന്നെയാണ് ഇറാനെ ഇത്രയധികം പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നതും.

പശ്ചിമേഷ്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരിത്രതാളുകൾ പരിശോധിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും വ്യക്തമാകുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട്; മുസ്ലിം ലോകത്തിന്റെ ഐക്യം എന്നും പാശ്ചാത്യ ശക്തികളുടെയും സയണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു. ശാന്തശീലരായ സുന്നി വിഭാഗവും പോരാട്ടവീര്യമുള്ള ഷിയാ വിഭാഗവും ഒന്നിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരു പശ്ചിമേഷ്യ തങ്ങളുടെ അധിനിവേശ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് അന്ത്യം കുറിക്കുമെന്ന് ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയും പണ്ടേ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഈ തിരിച്ചറിവിൽ നിന്നാണ് 'ഭിന്നിപ്പിച്ചു ഭരിക്കുക' എന്ന പഴയ സാമ്രാജ്യത്വ തന്ത്രം പുതിയ കുപ്പായമിട്ട് പശ്ചിമേഷ്യയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. സുന്നി-ഷിയാ തർക്കങ്ങളെ എരിതീയിൽ എണ്ണയൊഴിച്ച് ജ്വലിപ്പിച്ചു നിർത്തുക എന്നത് ഇസ്രായേലിന്റെ നിലനില്പിന് അനിവാര്യമായ ഒന്നാണ്.

ദശകങ്ങളായി നിലനിന്നിരുന്ന ഷിയാ-സുന്നി അകൽച്ചകൾ ഒരു പരിധിവരെ പരിഹരിക്കപ്പെടുകയും സൗദി അറേബ്യയും ഇറാനും തമ്മിൽ നയതന്ത്ര ബന്ധങ്ങൾ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ശുഭകരമായ അന്തരീക്ഷത്തിലായിരുന്നു നാം കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ഈ സമാധാനാന്തരീക്ഷം തകർക്കേണ്ടത് ഇസ്രായേലിന്റെയും അമേരിക്കയുടെയും ആയുധക്കച്ചവടക്കാരുടെയും വലിയ ആവശ്യമായിരുന്നു. മേഖലയിൽ സമാധാനം വന്നാൽ അമേരിക്കയുടെ കോടിക്കണക്കിന് ഡോളറിന്റെ ആയുധങ്ങൾ ആര് വാങ്ങും എന്ന ചോദ്യം വാഷിംഗ്ടണെ അസ്വസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഇറാനെ പ്രകോപിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ സമാധാന ചർച്ചകൾക്കിടയിൽ ഇസ്രായേൽ നടത്തിയ ആക്രമണം ഒരു കൃത്യമായ 'സയണിസ്റ്റ് കെണി' (Zionist Trap) ആയിരുന്നു.

നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഇറാൻ ഈ കെണിയിൽ കൃത്യമായി വീണുപോയി. അമേരിക്കയെയും ഇസ്രായേലിനെയും നേരിട്ട് പ്രതിരോധിക്കുന്നതിന് പകരം, ജിസിസി രാജ്യങ്ങളെ ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ള ഇറാന്റെ നീക്കം മുസ്ലിം ലോകത്തെ വീണ്ടും രണ്ട് ചേരികളാക്കി മാറ്റുമോ എന്ന് ലോകം ഭയക്കുന്ന്നുണ്ട്.. ഇസ്രായേൽ മണ്ണിലേക്ക് മാത്രം ഒതുങ്ങേണ്ടിയിരുന്ന പോരാട്ടം ഇന്ന് മുസ്ലിം സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വിദ്വേഷമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് സയണിസ്റ്റ് അജണ്ടയുടെ വിജയം. ഇറാൻ കാണിച്ച ഈ തന്ത്രപരമായ അറിവില്ലായ്മ, അറബ് രാജ്യങ്ങളെ സംരക്ഷണത്തിനായി വീണ്ടും അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും തണൽ തേടിപ്പോകാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

അമേരിക്കയുടെ യുദ്ധവ്യാപാര കൊതിയും ഇസ്രായേലിന്റെ കടന്നുകയറ്റ ചിന്തയും പശ്ചിമേഷ്യയെ ഒരു അന്തമില്ലാത്ത യുദ്ധത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുമ്പോൾ, നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നത് മേഖലയിലെ സാധാരണക്കാരായ മുസ്ലിംകൾക്കും അവിടെ പണിയെടുക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രവാസികൾക്കുമാണ്. ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുകയും വൈകാരികമായ തീരുമാനങ്ങളിലൂടെ അയൽരാജ്യങ്ങളെ ശത്രുക്കളാക്കുകയും ചെയ്ത ഇറാന്റെ നടപടി ഇസ്ലാമിക ലോകത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന് വലിയൊരു ആഘാതമാണ് ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഭിന്നിപ്പിന്റെ ഈ രാഷ്ട്രീയത്തെ തിരിച്ചറിയാനും വിവേകത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കാനും മുസ്ലിം ലോകത്തിന് സാധിച്ചില്ലെങ്കിൽ, പശ്ചിമേഷ്യൻ മണ്ണ് എന്നും അന്യശക്തികളുടെ ആയുധ പരീക്ഷണശാലയായി തുടരുകയേയുള്ളൂ.

പശ്ചിമേഷ്യയുടെ ആകാശം മിസൈലുകളാൽ ചുവക്കുമ്പോൾ, അവിടെ കത്തിയമരുന്നത് കേവലം കെട്ടിടങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ദശകങ്ങളായി നാം നെയ്തെടുത്ത സമാധാന സ്വപ്നങ്ങളും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വവുമാണ്. അമേരിക്കയുടെ ആയുധക്കച്ചവട താല്പര്യങ്ങളും ഇസ്രായേലിന്റെ സയണിസ്റ്റ് അധിനിവേശ മോഹങ്ങളും ചേർന്നൊരുക്കിയ ചതിക്കുഴിയിൽ ഇറാൻ വീണുപോയത് മുസ്ലിം ലോകത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന് കനത്ത ആഘാതമേൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അയൽരാജ്യങ്ങളെയും ജിസിസി സഹോദരങ്ങളെയും ശത്രുപക്ഷത്ത് നിർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു പോരാട്ടം ശത്രുവിന്റെ വിജയം സുഗമമാക്കുക മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന് ചരിത്രം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ഈ പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്ന് കരകയറാൻ വൈകാരികമായ തിരിച്ചടികളല്ല, മറിച്ച് വിവേകപൂർണ്ണമായ നയതന്ത്ര നീക്കങ്ങളാണ് ആവശ്യം. സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് പ്രവാസികൾ അയക്കുന്ന പണം കാത്തിരിക്കുന്ന കേരളം പോലുള്ള നാടുകൾക്ക് ഈ യുദ്ധം ഒരു കരിനിഴലാണ്. ഇറാൻ തന്റെ തന്ത്രപരമായ പിഴവുകൾ തിരുത്താനും, ജിസിസി രാജ്യങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പക്വമായ നിലപാടുകൾ തുടരാനും തയ്യാറാകേണ്ടതുണ്ട്. എങ്കിൽ മാത്രമേ ബാഹ്യശക്തികളുടെ ഇടപെടലുകളിൽ നിന്ന് പശ്ചിമേഷ്യയെ രക്ഷിക്കാനും വരുംതലമുറയ്ക്ക് സുരക്ഷിതമായ ഒരു മണ്ണ് ഒരുക്കാനും സാധിക്കൂ. തോക്കിൻകുഴലിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് തുറന്ന മനസ്സോടെയുള്ള ചർച്ചകളിലൂടെ മാത്രമേ പശ്ചിമേഷ്യയിൽ വീണ്ടും ശാന്തിയുടെ വസന്തം വിരിയുകയുള്ളൂ.