കരിക്കൊമ്പനും കുമ്മാട്ടിയും |കഥ| സുരാഗ് രാമചന്ദ്രൻ

കരിക്കൊമ്പനും കുമ്മാട്ടിയും

|കഥ|

സുരാഗ് രാമചന്ദ്രൻ

കരിക്കൊമ്പൻ ഒരു സാധാരണ ആനയായിരുന്നില്ല; അവൻ കാടിന്റെ ശ്വാസവും, നിശ്ശബ്ദതയുടെ സംഗീതവും, സൗഹൃദത്തിന്റെ സാക്ഷാത്കാരവുമായിരുന്നു. എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും അവൻ സൗഹാർദ്ദപരമായ പുഞ്ചിരിയോടെയും, ഹൃദയം തൊടുന്ന സൗമ്യമായ വാക്കുകളോടെയും അഭിവാദ്യം ചെയ്തിരുന്നു. അവന്റെ നടപ്പിൽ ആത്മവിശ്വാസവും, കണ്ണുകളിൽ കരുണയും, തുമ്പിക്കൈയിൽ ആശ്വാസവുമുണ്ടായിരുന്നു. മൃഗങ്ങൾ അവനെ ആരാധിക്കുകയും, അവരുടെ സംരക്ഷകനും വിശ്വസ്ത സുഹൃത്തുമായി കണക്കാക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരു സ്വർണപ്രഭാതത്തിൽ, പനിത്തുള്ളികൾ ഇലകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന വേളയിൽ, കരിക്കൊമ്പൻ പതിവുപോലെ നടത്തത്തിനിറങ്ങി. അപ്രതീക്ഷിതമായി കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നൊരു ബഹളം കേട്ടു. ഭീതിയുടെ നിറം പൂണ്ട ഒരു കൂട്ടം വനജീവികൾ വിറച്ചുനിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവിടെ ചിക്കു മുയൽ, കണ്ണുകളിൽ പേടിയുടെ നിഴലുമായി, അവനെ കണ്ടയുടൻ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.

“കരിക്കൊമ്പാ, കരിക്കൊമ്പാ, ഞങ്ങളെ രക്ഷിക്കണേ. കാട്ടിൽ ഒരു ഭയങ്കര രാക്ഷസൻ വന്നിരിക്കുന്നു. അതിന് തിളങ്ങുന്ന ചുവന്ന കണ്ണുകളും നിലം കുലുക്കുന്ന ഭയാനകമായ ഗർജ്ജനവുമുണ്ട്!”

കൂട്ടുകാരുടെ പേടിച്ച മുഖങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ കരിക്കൊമ്പന്റെ ഹൃദയം കരുണയിൽ നിറഞ്ഞു. രാക്ഷസനെ കാണുന്നിടത്തേക്ക് തന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ അവൻ ചിക്കുവിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അവർ കാടിന്റെ ഇരുണ്ട ഉള്ളറകളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, കാറ്റ് തണുത്തതും ഭാരം നിറഞ്ഞതുമായിത്തീർന്നു. കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് അവരെ വളഞ്ഞു; പ്രകാശം പോലും വഴിതെറ്റിയ പോലെ തോന്നി. പെട്ടെന്ന്, നിഴലിന്റെ ഗർഭത്തിൽ നിന്നു ഉയർന്നുവന്നതുപോലെ, ഒരു കൂറ്റൻ ജീവി അവരുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

കറുത്ത രോമങ്ങൾ, മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങൾ, നീണ്ട കൊമ്പുകൾ—ഭീകരതയുടെ രൂപകൽപ്പനപോലെ അവൻ നിന്നു. ചുവന്ന കണ്ണുകൾ തീപ്പൊരി ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിച്ചുനിന്നു. കാടിന്റെ ഹൃദയം പിളർക്കുന്ന ഒരു ഉച്ചത്തിലുള്ള അലർച്ച അവൻ പുറപ്പെടുവിച്ചു.

ചിക്കു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കരിക്കൊമ്പന്റെ കാലുകൾക്കു പിന്നിൽ മറഞ്ഞു. കരിക്കൊമ്പനും ഒരു നിമിഷം ഭയത്തിന്റെ കുതിപ്പറിഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ ജീവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ അവൻ മറ്റൊന്ന് കണ്ടു—ദേഷ്യത്തിന്റെ മുഖംമൂടിക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേദനയും, കാലങ്ങളായുള്ള ഏകാന്തതയും.

ഇവൻ ഒരു രാക്ഷസനല്ല; തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട കാടിന്റെ കാവൽക്കാരനായ കുമ്മാട്ടിയാണെന്ന് കരിക്കൊമ്പൻ മനസ്സിലാക്കി. തന്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം കാരണം എല്ലാവരും അവനെ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. സുഹൃത്തുക്കളില്ലാതെ, കുടുംബമില്ലാതെ, തന്റെ സാന്നിധ്യം ആരും ആഗ്രഹിക്കാത്തവനായി അവൻ ജീവിച്ചിരുന്നു.

കുമ്മാട്ടിയുടെ ദുരവസ്ഥ കരിക്കൊമ്പന്റെ മനസ്സിൽ അനുകമ്പയുടെ തിരമാലയുണർത്തി. തന്റെ സൗമ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ട് അവനെ സമീപിക്കാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. സമാധാനത്തിന്റെ അടയാളമായി തന്റെ തുമ്പിക്കൈ പതുക്കെ കുമ്മാട്ടിയിലേക്ക് നീട്ടി.

“നമസ്കാരം കുമ്മാട്ടി,” കരിക്കൊമ്പൻ മൃദുസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ കരിക്കൊമ്പൻ, ഈ കാട്ടിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടും സൗഹൃദം പുലർത്തുന്ന ആനയാണ്. നീ ഒരു രാക്ഷസനാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല. നിങ്ങൾ ദയയുള്ള ഹൃദയമുള്ള ഒരു കാവൽക്കാരനാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.”

ആ വാക്കുകൾ കുമ്മാട്ടിയുടെ മനസ്സിലെ മഞ്ഞുരുകി ഒഴുകിയ വെള്ളച്ചാട്ടമായി. ഇതുവരെ ആരും തനിക്കൊപ്പം ഇങ്ങനെ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. കരിക്കൊമ്പന്റെ ശാന്തമായ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ദേഷ്യം അലിഞ്ഞുപോകുന്നതായി അവൻ അനുഭവിച്ചു.

പതുക്കെ കുമ്മാട്ടി തന്റെ യഥാർത്ഥ രൂപം തുറന്നു കാണിച്ചു. കാലങ്ങളായി താൻ എങ്ങനെ ഏകാന്തതയിൽ ജീവിച്ചുവെന്നും, കാടിനെ കേടുപാടുകളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കാൻ മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്നും, സ്വീകാര്യതയ്ക്കും കൂട്ടുകെട്ടിനും വേണ്ടി തന്റെ ഹൃദയം എങ്ങനെ കൊതിച്ചുവെന്നും അവൻ തുറന്നുപറഞ്ഞു.

കരിക്കൊമ്പൻ സഹാനുഭൂതിയോടെ കേട്ടു.
“കുമ്മാട്ടീ, നീ ഇനി ഒറ്റക്കിരിക്കേണ്ട. എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്താകാം. ഈ വനത്തിൽ കൂടുതൽ സുഹൃത്തുക്കളെ ഉണ്ടാക്കാൻ ഞാൻ നിങ്ങളെ സഹായിക്കും. നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം ആരിൽ നിന്നും മറച്ചുവെക്കേണ്ടതില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കുമ്മാട്ടിയുടെ നെഞ്ചിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ തീപ്പൊരി തെളിയിച്ചു. കരിക്കൊമ്പനെ വിശ്വസിച്ച്, അവന്റെ കൂട്ടായി വനത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ അവൻ സമ്മതിച്ചു.

അവർ ഒരുമിച്ച് കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. വഴിയിലൊക്കെയും മൃഗങ്ങളെ കണ്ടുമുട്ടി. കുമ്മാട്ടി രാക്ഷസനല്ല, നല്ല മനസ്സുള്ള കാവൽക്കാരനാണെന്ന് കരിക്കൊമ്പൻ എല്ലാവർക്കും വിശദീകരിച്ചു. ആദ്യം സംശയത്തിൻ്റെ മേഘം ഉണ്ടായെങ്കിലും, ഉടൻതന്നെ കുമ്മാട്ടിയുടെ നിരുപദ്രവകാരിതയും സൗഹൃദവും അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇരു കൈകളും നീട്ടി അവർ അവനെ സ്വീകരിച്ചു; അവന്റെ സേവനത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു.

കരിക്കൊമ്പന്റെയും കുമ്മാട്ടിയുടെയും ഈ അത്ഭുത സൗഹൃദത്തിന്റെ കഥ ദേശമെങ്ങും പരന്നു. കുട്ടികളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അത് ഒരു പ്രകാശകിരണമായി നിറഞ്ഞു. വ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് അതീതമായി നിലനിൽക്കുന്ന യഥാർത്ഥ സൗഹൃദത്തിന്റെ മാതൃകയായി അവർ മാറി.

അന്നുമുതൽ, ഇരുവരെയും ഒരുനോക്ക് കാണാമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ കുട്ടികൾ കാടുതേടി. അവർ പ്രിയപ്പെട്ട ഇതിഹാസങ്ങളായി.

ഇതിനിടയിൽ, മീര എന്നൊരു ബാലിക ഈ കഥ കേട്ടു. സൗഹൃദത്തിന്റെ ആ അതുല്യ ബന്ധം അവളെ ആകർഷിച്ചു. അവരെ കാണാൻ അവൾ കാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കാടിന്റെ ഭംഗിയും, മൃഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഐക്യവും അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. കരിക്കൊമ്പന്റെയും കുമ്മാട്ടിയുടെയും കൂടെ അവൾ ദിവസങ്ങളോളം താമസിച്ചു; സ്നേഹത്തിന്റെയും വിവേകത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ ശക്തി അവൾ അനുഭവിച്ചു.

മീര അയൽഗ്രാമങ്ങളിലെ ആളുകളെ ക്ഷണിച്ച് ഒരു മഹോത്സവം സംഘടിപ്പിച്ചു. മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും കൈകോർക്കുന്ന ഐക്യത്തിന്റെ മഹിമ അവിടെ പ്രദർശിപ്പിച്ചു. എല്ലാ ജീവികളും സമാധാനത്തിലും സൗഹൃദത്തിലും ഒന്നിച്ചുനിന്ന ആ ഉത്സവം വൻ വിജയമായി.

നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യരും വനവും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന അകലം മാഞ്ഞു. മയങ്ങിപ്പോയ കാട് വീണ്ടും തന്റെ പഴയ പ്രതാപത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. ഐക്യത്തിന്റെ സന്ദേശം കാറ്റിലൂടെ പടർന്നു.

മീരയും കരിക്കൊമ്പനും കുമ്മാട്ടിയും ഒരുമിച്ച് സ്‌നേഹത്തിന്റെയും വിവേകത്തിന്റെയും സന്ദേശം ലോകത്തുടനീളം പ്രചരിപ്പിച്ചു. അവരുടെ കഥ അനേകം ഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു; കൂടുതൽ ഐക്യമുള്ള ഒരു ലോകത്തിനായി പലരെയും പ്രചോദിപ്പിച്ചു.

അങ്ങനെ, ആ മാന്ത്രിക വനത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉദിച്ച സൗഹൃദത്തിന്റെ പ്രകാശം ഇന്നും മങ്ങാതെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
മീരയുടെയും കരിക്കൊമ്പന്റെയും കുമ്മാട്ടിയുടെയും പാരമ്പര്യം ഇന്നും തുടരുന്നു—
ഭയത്തെ കീഴടക്കുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ, തെറ്റിദ്ധാരണയെ മാറ്റുന്ന വിവേകത്തിന്റെ, ഹൃദയങ്ങളെ ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന സൗഹൃദത്തിന്റെ ശാശ്വത സാക്ഷ്യമായി.