ഒ.എൻ.വി. കുറുപ്പ്

പ്രകൃതിയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ജനകീയ കവി

അഷ്റഫ് കാളത്തോട്

മലയാള കവിതയെ ജനകീയമാക്കുന്നതിനൊപ്പം അതിന് ആഗോളവും ദാർശനികവുമായ ഭാവുകത്വം നൽകിയ കവിയായിരുന്നു ഒ.എൻ.വി. കുറുപ്പ്. 1931 മെയ് 27-ന് കൊല്ലം ജില്ലയിലെ ചവറയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം, തന്റെ എട്ടുപതിറ്റാണ്ടോളം നീണ്ട ജീവിതത്തിലൂടെ മലയാളികളുടെ ഹൃദയതാളമായി മാറി. ഒ.എൻ.വി.യുടെ വരികൾ ഇന്നും പ്രസക്തമാകുന്നത് അവ കേവലം പ്രകൃതിവർണ്ണനകളല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളായതുകൊണ്ടാണ്. 

മലയാള കവിതയെ വിശ്വസാഹിത്യത്തിന്റെ നെറുകയിലെത്തിച്ച ജ്ഞാനപീഠ ജേതാവ് ഒ.എൻ.വി. കുറുപ്പിന്റെ കാവ്യജീവിതം തലമുറകൾക്ക് ഇന്നും ആവേശമാകുന്നു. അക്ഷരങ്ങളെ സ്നേഹത്തിന്റെ വജ്രായുധമാക്കിയ കവി, തന്റെ വരികളിലൂടെ പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യനെയും വിപ്ലവത്തെയും ഒരുപോലെ താലോലിച്ചു.

ചവറയിലെ ഒറ്റപ്ലാക്കൽ നീലകണ്ഠൻ വേലുക്കുറുപ്പിന്റെയും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അമ്മയുടെയും മകനായി ജനിച്ച്, മലയാളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ബോധത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയ ഒ.എൻ.വിയുടെ കാവ്യസപര്യയെ മലയാളിക്ക് മറക്കാൻ കഴിയില്ല 

ഒരു അച്ഛൻ മകനോട് പറഞ്ഞ "നിനക്ക് ഞാൻ ഉതകില്ല" എന്ന നിസ്സഹായമായ വാചകം ഒ.എൻ.വി. എന്ന ബാലന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ചു. എന്നാൽ ആ ഏകാന്തതയെ അദ്ദേഹം സ്വയം അടച്ചിടാനുള്ള ഇടമാക്കിയില്ല. തിരുവനന്തപുരം ഗവൺമെന്റ് ആർട്സ് കോളേജിലെ പഠനവും തുടർന്ന് അധ്യാപകനായുള്ള ഔദ്യോഗിക ജീവിതവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ വിശാലമാക്കി. ഫ്യൂഡൽ തണലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരുകാലത്ത്, തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളിലും പ്രകൃതിയുടെ വൈവിധ്യത്തിലുമാണ് അദ്ദേഹം പുതിയൊരു അഭയം കണ്ടെത്തിയത്.

സമരവീര്യവും സർഗ്ഗസംഗീതവും

1950-കളിൽ തുടങ്ങിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യസപര്യ പ്രകൃതിയെയും വിപ്ലവത്തെയും ഒരുപോലെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. 'സർഗ്ഗസംഗീതം' എന്ന കൃതിക്ക് 1972-ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് ലഭിച്ചതോടെ മലയാള കവിതയിലെ പുതിയൊരു യുഗത്തിന് അദ്ദേഹം തുടക്കം കുറിച്ചു. തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ രാഷ്ട്രീയത്തെ പ്രകൃതിയുടെ ചലനങ്ങളുമായി അദ്ദേഹം കോർത്തിണക്കി. മഴയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിഖ്യാതമായ നിരീക്ഷണം ശ്രദ്ധിക്കുക; ആകാശത്തെ മേഘങ്ങൾ ഭൂമിയിലെ കടലിൽ നിന്ന് കടമെടുത്തതാണെന്നും അതുകൊണ്ട് മഴയുടെ യഥാർത്ഥ അവകാശി ദാഹിക്കുന്ന ഭൂമിയാണെന്നുമുള്ള നിരീക്ഷണം സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രത്തെ കവിതയാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു.

അംഗീകാരങ്ങളുടെ നെറുകയിൽ

ഭാരതം ഒരു സാഹിത്യകാരന് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ബഹുമതിയായ 'ജ്ഞാനപീഠം' (2007) നേടിയ ഒ.എൻ.വി, പത്മശ്രീ (1984), പത്മവിഭൂഷൺ (2011) എന്നീ പുരസ്കാരങ്ങളിലൂടെയും ആദരിക്കപ്പെട്ടു. കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി സെക്രട്ടറി, ലളിതകലാ അക്കാദമി പ്രസിഡന്റ്, ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യ സംസ്കൃത സർവകലാശാലാ വൈസ് ചാൻസലർ എന്നീ നിലകളിലെല്ലാം അദ്ദേഹം തന്റെ ഭരണനൈപുണ്യം തെളിയിച്ചു.

'ഭൂമിക്കൊരു ചരമഗീതം' പോലുള്ള രചനകളിലൂടെ വിനാശകരമായ വികസന രീതികൾക്കെതിരെ അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. "വെറുതെ" എന്ന വാക്കിന് പോലും മലയാളത്തിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ മാനം നൽകിയ കവിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. 2016 ഫെബ്രുവരി 13-ന് അദ്ദേഹം ഭൗതികമായി വിടവാങ്ങിയെങ്കിലും, ആ വരികളിലൂടെ അദ്ദേഹം ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു. പൂക്കളെ കീറിമുറിച്ച് അതിന്റെ സത്യം പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ശാസ്ത്രീയ യുക്തിയല്ല, മറിച്ച് പൂവിനോട് സംവദിക്കുന്ന ജൈവയുക്തിയാണ് ഒ.എൻ.വി. കവിതയുടെ കരുത്ത്. കാലം മാറുകയും പ്രകൃതി കൂടുതൽ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഒ.എൻ.വി.യുടെ കവിതകൾ നമുക്ക് വഴികാട്ടുന്ന പ്രകാശഗോപുരങ്ങളായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷം വരെയും സർഗ്ഗാത്മകത കൈവിടാത്ത ആ വലിയ കവി 2016 ഫെബ്രുവരി 13-ന് തിരുവനന്തപുരത്ത് വെച്ച് വിടവാങ്ങി. എങ്കിലും, “മരിക്കാത്ത ഓർമ്മകളിലൂടെ” അദ്ദേഹം മലയാളി മനസ്സാക്ഷിയിൽ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു. ലാഭക്കൊതിയുടെ ആധുനിക ലോകത്ത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പച്ചപ്പ് തേടിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ വരുംതലമുറയ്ക്കും വഴികാട്ടിയായി നിലകൊള്ളും. ഓരോ പൂവിനെയും ഓരോ തുള്ളി വെളിച്ചത്തെയും ഹൃദയത്തോടു ചേർത്തുവെക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച ഒ.എൻ.വി. എന്ന കവി എന്നും മലയാളത്തിന്റെ പുണ്യമാണ്.

വിപ്ലവവും പ്രണയവും: 'പൊന്നരിവാൾ അമ്പിളിയില് കണ്ണെറിയുന്ന' വിപ്ലവഗാനങ്ങൾ മുതൽ 'ആതിരപ്പൂങ്കാവിലെ' പ്രണയഭാവങ്ങൾ വരെ ഒ.എൻ.വിയുടെ തൂലികയിൽ വിരിഞ്ഞു. കേരളത്തിലെ പുരോഗമന സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിന് കരുത്തുപകർന്നവയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാല രചനകൾ.

പ്രകൃതി സ്നേഹം: പരിസ്ഥിതിക്ക് നേരെ ഉയരുന്ന ഓരോ കോടാലിക്കൈകൾക്കെതിരെയും അദ്ദേഹം തന്റെ വരികൾ കൊണ്ട് പ്രതിരോധം തീർത്തു. 'ഭൂമിക്കൊരു ചരമഗീതം' ഇന്നും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തകർക്ക് ഒരു ഉണർത്തുപാട്ടാണ്.

സിനിമയും സാഹിത്യവും: മലയാള ചലച്ചിത്ര ഗാനശാഖയ്ക്ക് ഒ.എൻ.വി നൽകിയ സംഭാവനകൾ സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. ആയിരത്തിലധികം ഗാനങ്ങളിലൂടെ മലയാളികളുടെ സ്വീകരണമുറികളിൽ അദ്ദേഹം ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.

ബഹുമതികൾ: 2007-ൽ രാജ്യം അദ്ദേഹത്തിന് ജ്ഞാനപീഠം നൽകി ആദരിച്ചു. പത്മവിഭൂഷൺ, കേന്ദ്ര-കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡുകൾ തുടങ്ങി എണ്ണമറ്റ പുരസ്കാരങ്ങൾ ആ കാവ്യജീവിതത്തെ തേടിയെത്തി.

അക്ഷരങ്ങളെ ആത്മാവിൽ തൊട്ട് സ്നേഹിച്ച ആ കവിശ്രേഷ്ഠൻ ഭൗതികമായി വിട്ടുപിരിഞ്ഞെങ്കിലും, "മരിക്കാത്ത ഓർമ്മകൾക്കു മുകളിൽ മരിക്കാത്ത മണ്ണിലെ കവിതയായി" അദ്ദേഹം എന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.