അറിയാതെ പോയ സ്നേഹത്തണൽ - എൻ.കെ. റഹീം

മാധവൻ നായർ ഒരു റിട്ടയേർഡ് പട്ടാളക്കാരനാണ്. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട സൈനികസേവനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചലനങ്ങളിലും സംസാരത്തിലും ചിന്തയിലുമെല്ലാം ഒരുതരം പരുക്കൻ ഭാവം പടർത്തിയിരുന്നു. വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ഒരു 'മേജർ' ആയിരുന്നു; ഭാര്യ സുമതിയോട് പെരുമാറിയിരുന്നത് ഒരു മേലുദ്യോഗസ്ഥൻ കീഴുദ്യോഗസ്ഥനോട് എന്നപോലെ മാത്രം. ഉള്ളിൽ സ്നേഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, പക്ഷേ അത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത് തന്റെ ഗാംഭീര്യത്തിന് ചേർന്നതല്ലെന്ന മിഥ്യാധാരണ അദ്ദേഹത്തെ ഭരിച്ചിരുന്നു.

സുമതിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ആ വീട് സ്നേഹം കിനിയുന്ന ഒരിടത്തിന് പകരം പട്ടാളച്ചിട്ടകൾ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരു ബാരക്സ് ആയി മാറി. ഒടുവിൽ, ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ ഉപദേശപ്രകാരം സുമതി അദ്ദേഹത്തെയും കൂട്ടി ഒരു ജ്യോത്സ്യനെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. ജ്യോത്സ്യൻ പറഞ്ഞാൽ അദ്ദേഹം അനുസരിക്കുമെന്ന ഒരു എളിയ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു അവർക്ക്.

തങ്ങളുടെ സാഹചര്യം സുമതി നേരത്തെ തന്നെ ജ്യോത്സ്യനെ ധരിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഗൗരവത്തോടെ മുന്നിലിരുന്ന മാധവൻ നായരോട് ജ്യോത്സ്യൻ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു:
"മാധവൻ നായരേ, യുദ്ധക്കളത്തിലെ കാർക്കശ്യം വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിക്കപ്പുറം വേണോ? സ്വന്തം ഭാര്യയോട് അല്പം കൂടി ആർദ്രമായി പെരുമാറിക്കൂടെ?"

ആ ചോദ്യം മാധവൻ നായരെ ചൊടിപ്പിച്ചു. സുമതിയെ ഒന്ന് രൂക്ഷമായി നോക്കിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഗർജ്ജിച്ചു: "എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും നിനക്ക് പരുഷത തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?" ഭയന്നുപോയ സുമതിക്ക് മൗനം പാലിക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. എങ്കിലും ആ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നേരിയ മാറ്റങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി. ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ജ്യോത്സ്യനെ വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ സുമതി സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു, "ഇപ്പോൾ കുഴപ്പമില്ല, ഞങ്ങൾ സമാധാനത്തിലാണ്."

എന്നാൽ വിധി മറ്റൊരു ദുരന്തം കരുതിവെച്ചിരുന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, തകർന്ന മനസ്സുമായി മാധവൻ നായർ തനിയെ ജ്യോത്സ്യന്റെ മുന്നിലെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ പഴയ ഗൗരവമെല്ലാം കണ്ണുനീരിൽ ഒലിച്ചുപോയിരുന്നു.

വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: "സുമതി ആശുപത്രിയിലാണ്. ചെറിയൊരു സ്ട്രോക്ക് വന്നതാണ്. അവൾ വീട്ടിലില്ലാത്തപ്പോഴാണ് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്, എന്റെ ജീവിതം അവളായിരുന്നു എന്ന്. എന്റെ ഷർട്ട് എവിടെയാണെന്നോ, ചായപ്പൊടി ഇരിക്കുന്നത് എവിടെയാണെന്നോ പോലും എനിക്കറിയില്ല. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി..."

ജ്യോത്സ്യൻ അദ്ദേഹത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കവേയാണ് ആ വാർത്ത എത്തിയത്—സുമതി ഈ ലോകത്തോട് വിട പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

തന്റെ കരുത്തും ഗൗരവവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ, ആത്മാംശമായ ആ തണലിനെ സ്നേഹിക്കാനും അത് പ്രകടിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹം വൈകിപ്പോയി. നഷ്ടപ്പെട്ടതിന് ശേഷമാണ് ആ തണലിന്റെ വില അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

*ഗുണപാഠം:* നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരോടുള്ള സ്നേഹം വാക്കുകളിലൂടെയും പ്രവൃത്തിയിലൂടെയും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിക്കരുത്. ഗൗരവമല്ല, മറിച്ച് ആർദ്രതയാണ് കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറ. ഉള്ള കാലം സ്നേഹത്തോടെ ജീവിക്കുക; കാരണം, കാലം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞാൽ പിന്നെ പശ്ചാത്താപത്തിന് സ്ഥാനമില്ല.