അത്തേക്കാട്ടിലെ പാവുട്ടകൾ (ചെറുകഥ) സുമിനി. കെ. സി.

അത്തേക്കാട്ടിലെ പാവുട്ടകൾ
(ചെറുകഥ)
സുമിനി. കെ. സി.
(മലയാളം അധ്യാപിക, ജി.വി.എച്ച്. എസ്. എസ്. പുത്തൂർ)

കൂരാകൂരിരുട്ട്… സമയം പാതിരാ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കറുത്ത മേഘക്കൂട്ടങ്ങളുടെ മറവിൽ നിന്നു തിങ്കൾക്കല നിശ്ശബ്ദമായി എത്തിനോക്കി. ചന്ദ്രപ്രകാശം കാട്ടിൻറെ ഇലക്കൂട്ടങ്ങളിലൂടെ ചിതറി വീണപ്പോൾ അത്തേക്കാട് വെള്ളിമഞ്ഞിന്റെ സ്വപ്നമൂടി ധരിച്ചപോലെ തോന്നി. എവിടെയും പാവുട്ടയുടെ പാൽമണം കാറ്റിൽ കലർന്നുനിന്നു — മണ്ണിന്റെ നനുത്ത വാസനയോടൊപ്പം ചേർന്ന ഒരു ഗ്രാമ്യഗന്ധം.

അത്തേക്കാട്ടിലെ പാവുട്ടകൾക്ക് തെച്ചിപ്പൂ പോലെ ശോഭിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒത്തിരിയേറെ കഥകൾ പറയാനുണ്ട്. ഓരോ കപ്പച്ചെടിയുടെയും വേരുകളിൽ വിശപ്പിനെയും പ്രതീക്ഷയെയും ചേർത്ത് പിടിച്ച ജീവിതങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങൾ അടങ്ങിയിരുന്നു.

രാമേട്ടന്റെ ഭാര്യ മരിച്ചതിന് ശേഷം, മകളായ ഗിരിജയാണ് അച്ഛന്റെ കൂട്ടിന് അത്തേക്കാട്ടിലെ കപ്പകൃഷിക്കായി പോകാറുണ്ടായിരുന്നത്. കുലദൈവങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹം പോലെ ലഭിച്ച ഒരേക്കർ കാട് — അവരുടെ സ്വപ്നഭൂമി. കുടുംബത്തിന്റെ വിശപ്പകറ്റാനായി അച്ഛനും മകളും അവിടെ കപ്പ നട്ടു വളർത്തും. മഴക്കാലത്ത് മണ്ണ് നനഞ്ഞു തിളങ്ങുമ്പോൾ ഗിരിജയുടെ കണ്ണുകളിലും ഒരു പ്രതീക്ഷത്തിളക്കം കാണാമായിരുന്നു.

കപ്പ മൂത്താൽ അതിന്റെ പാൽമണം കാടെങ്ങും പരക്കും. അപ്പോൾ അവർ കപ്പക്കൈകൾ വലിച്ചു നോക്കും. കടക്കുറ്റിയിൽ കപ്പക്കിഴങ്ങുകൾ ചിലന്തിക്കൂട്ടം പോലെ ചിരിച്ചു തലയാട്ടി നിൽക്കും. അതെല്ലാം കണ്ടാൽ ഗിരിജ ചിരിക്കുമായിരുന്നു — “അച്ഛാ, ഇവ നമുക്ക് കരുണ കാണിക്കുന്നതുപോലെ!”

ഉടൻ കപ്പയെ സമീപത്തുള്ള തവളക്കുളത്തിലെ ചാലുവെള്ളത്തിൽ കഴുകി വിരിപ്പാറയിൽ കൊണ്ടുവന്ന് ചെത്തി ചെറിയ പൂളാക്കി ഉണക്കാനിടും. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ വെളുത്ത കപ്പപൂളുകൾ നിരന്നുനിൽക്കുന്നത് ഒരു വെള്ളിത്തുണിപോലെ തോന്നും.

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം, വിരിപ്പാറയിൽ പണികളിൽ മുഴുകിയ അച്ഛനും മകളും സമയം പോയത് അറിഞ്ഞില്ല. സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പുനിറം പതുക്കെ കാടിന്റെ ഇലകളിൽ ചായം പകരുമ്പോൾ ഇരുട്ട് ഒളിച്ചെത്തി.

വിരിപ്പാറയിൽ കപ്പ ഉപേക്ഷിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് പോന്നാൽ രാത്രി പന്നിക്കുരുന്നുകുട്ടപ്പൻമാർ അവയുടെ രുചി അറിയും. അതിനാൽ ആ രാത്രി അവിടെ തന്നെ കാവൽ കിടക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു.

കാറ്റ് നിശ്ശബ്ദമായി. ഇലകളുടെ ചലനവും നിശ്ചലമായി.

അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മലമടക്കുകളുടെ ഇടയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന തീഗോളങ്ങളായൊരു വരിക്കൂട്ടം അവരുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ ചുവന്ന ചുട്ടിക്കനലുകൾ പോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്ന ആ കാഴ്ച്ച ഭയവും ആകാംക്ഷയും ചേർന്ന വിറയലോടെ അവരെ നിശ്ചലരാക്കി.

തീഗോളങ്ങൾ പതുക്കെ വൃത്താകൃതി പ്രാപിച്ചു. മനസ്സിലാകാത്ത ഏതോ ഭാഷയിൽ ഒരു ഓരിയിടൽ തുടങ്ങി — കാറ്റിൽ കുത്തിപ്പൊളിയുന്ന ഒരു അന്യശബ്ദം.

അപ്പോഴാണ് രാമേട്ടന് തന്റെ അച്ചമ്മ പറഞ്ഞ ഒറ്റമുല യക്ഷിയുടെ കഥ ഓർമ്മവന്നത്. കാട്ടിൽ തീകുണ്ഡത്തിനു ചുറ്റും യക്ഷികൾ നൃത്തം വെക്കുന്ന കഥ… മനുഷ്യരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കഥ…

ഭയചകിതരായി ഇമയനക്കാതെ, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ, അവർ ആ കാഴ്ച്ച നോക്കി നിന്നു.

മുട്ടോളം എത്തുന്ന ഒറ്റമുല തോളിലിട്ട് ആർത്തട്ടഹസിച്ച് തീകുണ്ഡത്തിനു നടുവിൽ ഒരു രൂപം നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെ തോന്നി. തീപ്പൊരികൾ ചുറ്റും പറന്നു. യക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളുടെ ആർത്തനാദം കർണ്ണപുടങ്ങളിൽ അലയടിച്ചു.

രാമേട്ടന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേൾക്കാവുന്നത്ര ശക്തമായി. ഗിരിജയുടെ കൈ അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകി പിടിച്ചു.

ആർത്തനാദം ഉയർന്നുയർന്ന് കാറ്റിൽ ലയിച്ചു…

അപ്പോൾ —

ഞാൻ പതുക്കെ ടൈംപീസിന്റെ കഠോരമായ നാദത്തിൽ കണ്ണുതുറന്നു.

തലയിണക്കരികിലെ അലാറം മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു. ജനാലക്കപ്പുറം വെളിച്ചം പടരാൻ തുടങ്ങി. ദൂരെയൊരു പൂവൻകോഴിയുടെ കൂവൽ കേട്ടു.

അത്തേക്കാട്ടിലെ പാവുട്ടകളുടെ പാൽമണം എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും നിറഞ്ഞുനിന്നു. യക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളുടെ തീഗോളങ്ങൾ സ്വപ്നത്തിന്റെ കണലുകളായി പതുങ്ങി.

പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ ആ കാട് ഒരു സാധാരണ കപ്പതോട്ടം മാത്രമായിരിക്കാം. പക്ഷേ രാത്രിയുടെ അഗാധനിശ്ശബ്ദതയിൽ — അവിടെ ഇപ്പോഴും കഥകൾ ഉണരുന്നു.

അത്തേക്കാട്ടിലെ പാവുട്ടകൾക്ക് ഇന്നും പറയാനുള്ള കഥകൾ തീർന്നിട്ടില്ല…