ബാക്കിവെച്ച മൗനവും പെയ്തുതീരാത്ത കണ്ണീരും -കഥ- സയ്യിദ് സിനാൻ പരുത്തിക്കോട്

ബാക്കിവെച്ച മൗനവും പെയ്തുതീരാത്ത കണ്ണീരും

കഥ – സയ്യിദ് സിനാൻ പരുത്തിക്കോട്

ആ മുറിയിൽ ഇന്നും അവന്റെ മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങളും പാതിവഴിയിൽ നിർത്തിയ ഡയറിക്കുറിപ്പുകളും അവൻ എങ്ങും പോയിട്ടില്ലെന്നൊരു മിഥ്യാഭ്രമം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. കാറ്റ് അല്പം ഇളകുമ്പോൾ പേപ്പറുകൾ ചലിക്കുന്ന ശബ്ദം പോലും “ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്…” എന്ന അവന്റെ ശാന്തമായ മറുപടിപോലെ തോന്നുന്നു.

പക്ഷേ, ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഉപ്പയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ സങ്കടം കാണുമ്പോഴാണ് സത്യം നെഞ്ചിലേക്ക് കനലായി വീഴുന്നത് — അവൻ പോയി. ആർക്കും പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയാത്ത ദൂരത്തേക്ക്, വിളിച്ചാൽ വിളി കേൾക്കാത്ത ലോകത്തേക്ക് അവൻ യാത്രയായി. വീടിൻ്റെ ഓരോ കോണിലും അവന്റെ ചിരിയുടെ ഒരൊച്ച ബാക്കിയുണ്ട്; എന്നാൽ അത് കേൾക്കാൻ മാത്രം ഇന്ന് ആരുമില്ല.

ഉമ്മ അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് നിർത്തി ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കും. അവൻ എന്നും വൈകിട്ട് സൈക്കിൾ ചവിട്ടി വരുന്നത് ആ വഴിയിലൂടെ തന്നെയായിരുന്നു. ദൂരെയായി കണ്ടാൽ തന്നെ “ഉമ്മ… വിശക്കുന്നു…” എന്ന് വിളിച്ചു കൂവുന്ന ആ ശബ്ദം ഇനി ഒരിക്കലും ആ വഴിയിലൂടെ വരികയില്ലെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ ആ ഉമ്മയുടെ ഉള്ളം നീറിപ്പൊള്ളും.

ചോറ് വിളമ്പുമ്പോൾ അറിയാതെ ഒരു പ്ലേറ്റ് കൂടി എടുത്തു വെക്കും. പിന്നെ പതറിപ്പോയി, ആരും കാണാതെ സാരിത്തുമ്പ് കൊണ്ട് വായ പൊത്തി കരയും. തൻ്റെ മകൻ മണ്ണടിഞ്ഞുപോയെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ആ ഉമ്മയുടെ മനസ്സ് ഇന്നും തയ്യാറായിട്ടില്ല. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ മണം ആവോളം ശ്വസിക്കുമ്പോൾ, തൻ്റെ മകൻ അരികിൽ തന്നെയുണ്ടെന്നൊരു ആശ്വാസം അവർ തേടുന്നു.

കൂട്ടുകാർ ഇന്നും പഴയ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഒത്തുകൂടും. എന്നാൽ ആർക്കും സംസാരിക്കാൻ വാക്കുകളില്ല. എന്നും തമാശകൾ പറഞ്ഞ് കൂട്ടത്തെ ചിരിപ്പിച്ചിരുന്ന അവനില്ലാത്ത ആ സൗഹൃദവളയം ജീവനില്ലാത്തതുപോലെ. മൊബൈൽ ഫോണിലെ ഗ്രൂപ്പുകളിൽ അവന്റെ പഴയ വോയിസ് മെസ്സേജുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കും. ഇടയ്ക്ക് ആരെങ്കിലും അവന്റെ തമാശകൾ ഓർത്ത് ചിരിക്കാനുള്ള ശ്രമം ചെയ്യും; പക്ഷേ ആ ചിരി പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒരു തേങ്ങലായി മാറും.

“എടാ… നീയില്ലാതെ ഞങ്ങളെങ്ങോട്ടാ പോവുക?” എന്ന് ചോദിക്കാൻ പോലും അവർക്ക് പേടിയാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ വിയോഗം തുന്നിച്ചേർക്കാൻ പറ്റാത്തവിധം അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ മുറിപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.

മരണം കൊണ്ടുപോകുന്നത് ഒരാളെ മാത്രമല്ല; മറിച്ച് ഒരുപാട് പേരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും പ്രതീക്ഷകളെയും കൂടിയാണ്. അവൻ ബാക്കിവെച്ച ഓരോ വസ്തുവും ഇന്ന് പ്രിയപ്പെട്ടവർക്ക് തീരാവേദനയാണ്. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അവൻ നനഞ്ഞു വരുമെന്ന് കരുതി വാതിൽ തുറന്നിടുന്ന ഉമ്മയും, കാതോർക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കളും — ഇവർ എല്ലാം ജീവിക്കുന്നത് ഒരു വലുതായ ശൂന്യതയിലാണ്.

സ്നേഹിച്ചവരെ കരയിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ മണ്ണിലേക്ക് അലിഞ്ഞു ചേർന്നപ്പോൾ, ബാക്കിയായവർക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാനും ഓർമ്മകളിൽ അഭയം തേടാനും മാത്രമേ കഴിയുന്നുള്ളൂ. ആ ഓർമ്മകൾ ഒരു നൊമ്പരമഴയായി എന്നും അവരുടെ ഉള്ളിൽ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും — പെയ്തുതീരാത്ത കണ്ണീരായി…

സയ്യിദ് സിനാൻ പരുത്തിക്കോട്

മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ കൊണ്ടോട്ടി കടുത്ത പള്ളിക്കൽ ബസാറിൽ സ്വദേശിയാണ്. ഡിഗ്രി ഫസ്റ്റ് ഇയർ പഠനം തുടരുന്നതിനോടൊപ്പം, മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ മഅ്ദിൻ അക്കാദമിയിൽ ആറു വർഷമായി മതപഠനം തുടരുന്നു.

ആനുകാലിക വിഷയങ്ങളിൽ പത്രമാധ്യമങ്ങളിലേക്ക് ലേഖനങ്ങളും, വിവിധ മാസികകളിൽ കഥകളും കവിതകളും എഴുതുന്ന യുവ എഴുത്തുകാരനാണ്. വികാരസാന്ദ്രമായ ഭാഷയും സാമൂഹികബോധവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളുടെ മുഖമുദ്രയാണ്.

ആദ്യ കവിതാസമാഹാരം കണ്ണാടിച്ചുവരുകൾ 2025-ൽ കൈപ്പട പബ്ലിക്കേഷൻസ് പുറത്തിറക്കി. പുതിയ തലമുറയുടെ ചിന്തകളും ഹൃദയനൊമ്പരങ്ങളും കവിതാത്മകമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്ന ഈ സമാഹാരം ശ്രദ്ധേയമായ സാന്നിധ്യമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.