സന്ദിഗ്ദ്ധത

സന്ദിഗ്ദ്ധത
കഥ 
അഷ്റഫ് കാളത്തോട്

മഴ കനത്ത ഒരു സായാഹ്നത്തിലായിരുന്നു മീര ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കിയത്, ചില ചോദ്യങ്ങൾ ശബ്ദമില്ലാതെ ചോദിക്കപ്പെടുന്നതാണെന്ന്. ആകാശം മുഴുവൻ ഒരുമിച്ച് പെയ്തിറങ്ങിയപ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിലെ അടച്ചിട്ട അറകളും ഒരുമിച്ച് തുറന്നു. ജനൽപ്പാളിയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ഇടിച്ചുവീഴുന്ന ഓരോ ശബ്ദവും, അവളുടെ നെഞ്ചിൽ പതിക്കുന്ന ഒരു വിധിപ്രസ്താവനയായി മാറി.

കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് മുപ്പത് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം.
ഇനിയും പന്തലിലെ മഞ്ഞവെളിച്ചം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി മാഞ്ഞിരുന്നില്ല. ചന്ദനവും മുല്ലയും കലർന്ന ഗന്ധം അവളുടെ ശ്വാസത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. നിതിന്റെ കൈവിരലുകളുടെ ഉറപ്പ്, അവൾ ജീവിതം മുഴുവൻ കാത്തിരുന്ന ഒരു ലളിതമായ ഉറപ്പ്.

എന്നാൽ, ആ ഉറപ്പിന്റെ നടുവിലേക്ക്, അന്യായമായി കയറി വന്നത് ഒരു കടലാസ്സുതുണ്ടായിരുന്നു.

അൾട്രാസൗണ്ട് റിപ്പോർട്ട്.

അത് വെറും ഒരു മെഡിക്കൽ രേഖയല്ലായിരുന്നു. അത് സമൂഹം സ്ത്രീയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കുത്തിവയ്ക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായിരുന്നു.

“ഗർഭത്തിന് ഒന്നര മാസം പ്രായം.”

അക്കങ്ങൾ. വാക്കുകളില്ലാത്ത കുറ്റാരോപണങ്ങൾ.

മുപ്പത് ദിവസത്തെ ദാമ്പത്യം. ഒന്നര മാസത്തെ ഗർഭം.

സമയം തെറ്റിയോ? അല്ലെങ്കിൽ സത്യം തന്നെയോ സ്ത്രീയുടെ പക്ഷത്ത് നിന്ന് മാറിനിന്നത്?

മീര തകർന്നില്ല, അവൾ മുറിഞ്ഞു പോകാതെ അവൾ തന്നെ അവളെ സമാശ്വസിപ്പിച്ചു . തകർച്ച ശബ്ദമുണ്ടാക്കും. മുറിവുകൾ മൗനത്തിലാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

അവൾ സമൂഹത്തെ ഓർത്തു. ബന്ധുക്കൾ അവരുടെ അഭിമാനം “വിവാഹത്തിന് മുമ്പ്…?”
അയൽവാസികൾ, നിശ്ശബ്ദതയിൽ കത്തുന്ന കണ്ണുകൾ.
സുഹൃത്തുകൾ, സംശയം മറയ്ക്കുന്ന കരുണ.

പക്ഷേ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

നിതിൻ.

നിതിൻ ഒരു ക്രൂരനല്ല.
അവൻ സംശയിക്കുന്ന മനുഷ്യനുമല്ല.
അവൻ ഒരു സമൂഹപുത്രനാണ്.

പുരുഷന്മാർക്ക് സമൂഹം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം സംശയമാണ്.
വിശ്വാസം അവർക്കൊരു ധൈര്യപരീക്ഷയാണ്.

ഡോക്ടറുടെ മുറിയിൽ, സമയം പോലും നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.

“മീര,” ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു, “കണക്കുകൾ മനുഷ്യരെപ്പോലെ സത്യസന്ധമല്ല. അവയ്ക്ക് വ്യാഖ്യാനം വേണം.”

ഗർഭത്തിന്റെ പ്രായം കണക്കാക്കുന്നത് ജീവൻ രൂപംകൊണ്ട നിമിഷം മുതലല്ല. അവസാന ആർത്തവചക്രത്തിന്റെ ആദ്യദിനം മുതലാണ്.

പ്രകൃതി, ജീവൻ ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുൻപേ തന്നെ, അമ്മയെ ഒരുക്കിത്തുടങ്ങുന്നു.

ആ ‘അധിക’ രണ്ടാഴ്ച ഒരു പിഴവല്ല. അത് പ്രകൃതിയുടെ മുൻകരുതലാണ്.

മീര ആദ്യമായി ശ്വാസം വിട്ടു. അവളുടെ ശരീരം അവളെ വഞ്ചിച്ചിരുന്നില്ല. അവളുടെ ശരീരം അവളെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നതേയുള്ളൂ.

അവൾ ചിന്തിച്ചു. മനുഷ്യശരീരം എത്ര അത്ഭുതകരമായ ഒരു സത്യവഞ്ചകൻ! ശാസ്ത്രം പറയുന്നു: ഓരോ ഏഴ് വർഷം കൂടുമ്പോഴും ശരീരത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം കോശങ്ങളും മാറിപ്പോകുന്നു.

ഏഴ് വർഷം മുൻപുള്ള മീര, ഇന്നത്തെ മീരയല്ല. എന്നിട്ടും, “ഞാൻ” എന്ന ബോധം മാറുന്നില്ല.

അസ്ഥികളും രക്തവും ചർമ്മവും മാറുമ്പോഴും, ഓർമ്മകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിർത്തുന്ന ആ അദൃശ്യ കേന്ദ്രം.

അപ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു: ശരീരം പോലും മാറാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ, സമൂഹം എന്തിനാണ് സ്ത്രീയെ പഴയ കണക്കുകളിൽ കെട്ടിവയ്ക്കുന്നത്?

നിതിൻ ആ രാത്രി ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ മീരയോടുള്ള സംശയം ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ, “ആളുകൾ” ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആളുകൾ, ആരാണ് അവർ? എവിടെയാണ് അവർ?

പുരുഷന്മാരുടെ ഉള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ കോടതി “ആളുകളാണ്”.

അവൻ ആദ്യമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു: സംശയം സത്യത്തിൽ നിന്നല്ല ജനിക്കുന്നത്. അത് ഭയത്തിൽ നിന്നാണ്.

മഴ തോർന്നു. ആകാശം കഴുകിയ കണ്ണാടിപോലെ തെളിഞ്ഞു.

നിതിൻ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. നീണ്ട മൗനം, ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. അത് അവൾക്കു വല്യ ആശ്വാസം നൽകി.

അക്കങ്ങൾക്കെതിരായ മനുഷ്യന്റെ ആദ്യ കലാപം.

മീര തന്റെ വയറിലേക്ക് കൈവെച്ചു. അവിടെ ഒരു കുഞ്ഞ് മാത്രമല്ല വളരുന്നത്. ഒരു പുതിയ ബോധം വളരുകയായിരുന്നു.

സ്ത്രീയുടെ ശരീരം സംശയത്തിന്റെ രേഖയല്ല. അത് പ്രകൃതിയുടെ പ്രാചീന ഗ്രന്ഥമാണ്.

മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾ സംശയത്തിന്റെ നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെയല്ല,
അറിവിന്റെയും കരുണയുടെയും വെളിച്ചത്തിലൂടെയാണ് നടക്കേണ്ടത്.

ഓരോ ഏഴ് വർഷവും പുതിയൊരു മനുഷ്യനായി മാറാനുള്ള വരം പ്രകൃതി നൽകുമ്പോൾ, പഴയ ഭയങ്ങളിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ പരാജയമാണ്.

മീര ചിരിച്ചു.

അത് ഒരു അമ്മയുടെ ചിരിയായിരുന്നു. അതിലുപരി, ഒരു സ്ത്രീ സമൂഹത്തെ കടന്നുപോയ നിമിഷത്തിന്റെ ചിരിയായിരുന്നു.
ചില സത്യങ്ങൾ തെളിയിക്കപ്പെടേണ്ടതല്ല. അവ വിശ്വസിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ശാസ്ത്രം കണക്കുകൾ നൽകും.
പ്രകൃതി ജീവൻ നൽകും. വിശ്വാസം മാത്രം മനുഷ്യൻ പഠിക്കേണ്ടതാണ്.
---