അധികാരത്തിന്റെ നിഴലാഴങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളുടെ അതിജീവനവും

അധികാരത്തിന്റെ നിഴലാഴങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളുടെ അതിജീവനവും
ലേഖനം
അഷ്റഫ് കാളത്തോട്

സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തകർന്നടിയുകയും സൈന്യങ്ങൾ വിസ്മൃതിയിലാവുകയും ചെയ്യുന്ന കാലപ്രവാഹത്തിലും കഥകൾ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നത്, അവ മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ സമാന്തരരേഖകളായി മാറുന്നതുകൊണ്ടാണ്. അധികാരങ്ങൾ മാറിമറിയുമ്പോഴും മനുഷ്യന്റെ വേദനകളും സ്വപ്നങ്ങളും ഭയങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും മാറ്റമില്ലാതെ അവശേഷിക്കുന്നു. അവയെ അടയാളപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് സാഹിത്യത്തിന്റെ ധർമ്മം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ ദൗത്യം കേവലം കഥ പറയലല്ല; കാലത്തിന്റെ മറനീക്കങ്ങൾക്കടിയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സത്യത്തെ കണ്ടെത്തുകയും അതിന് സർഗ്ഗാത്മകമായ ഭാഷ നൽകുകയുമാണ്. ഭാവനയുടെ മാന്ത്രികലോകവും കയ്പുനിറഞ്ഞ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ആ സന്തുലിതാവസ്ഥ കണ്ടെത്തുക എന്നത് എഴുത്തുകാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു നിതാന്തമായ വെല്ലുവിളിയാണ്.

ഒരു കഥയുടെ തുടക്കം വെളുത്ത കടലാസിൽ കുറിക്കുന്ന ആദ്യവാചകത്തിലല്ല; മറിച്ച് എഴുത്തുകാരന്റെ ആത്മാവിൽ പതിയുന്ന ഒരു അസ്വസ്ഥതയിലോ അടക്കാനാവാത്ത കൗതുകത്തിലോ ആണ്. നഗരങ്ങളുടെ ബഹുസ്വരതയിൽ നിന്നും, മനുഷ്യരുടെ വൈവിധ്യമാർന്ന അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ കഥയുടെ ആദ്യബിന്ദു രൂപപ്പെടുന്നു. ഇതിനായി എഴുത്തുകാരൻ തന്റെ ചുറ്റുപാടുകളെ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ നിരീക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലെ ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ മൗനവും, നഗരത്തിന്റെ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിലെ നിഗൂഢതകളും പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള സൂക്ഷ്മബോധമാണ് എഴുത്തിന്റെ ആദ്യപാഠം.

വായനയും ലോകപരിചയവും പോലെ തന്നെ, സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്കുള്ള ഈ യാത്രയും എഴുത്തുകാരനെ പാകപ്പെടുത്തുന്നു. രാഷ്ട്രീയ കാപട്യങ്ങൾ സത്യത്തെ മൂടിവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കാലഘട്ടങ്ങളിൽ, ഓരോ രചനയും ആ മറ നീക്കാനുള്ള പോരാട്ടമാകണം. മാധ്യമങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങളെയോ വിപണിയുടെ താൽപര്യങ്ങളെയോ മുൻനിർത്തി എഴുതുമ്പോൾ സാഹിത്യം പലപ്പോഴും വെറും പരസ്യവാക്യങ്ങളായി ചുരുങ്ങിപ്പോകുന്നു. അതിനു പകരം, സ്വന്തം ആത്മാവിനോട് പുലർത്തുന്ന നീതിയാണ് എഴുത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം.

എഴുത്ത് എന്നത് ഒരു ധ്യാനം പോലെയാണ്. പേനയും കടലാസും തമ്മിലുള്ള സ്പർശനം ചിന്തകൾക്ക് ഒരു ജൈവികമായ താളം നൽകുന്നുണ്ടെന്നത് സത്യമാണ്. അതേസമയം, ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങൾ നൽകുന്ന വേഗതയും എഡിറ്റിംഗ് സൗകര്യങ്ങളും എഴുത്തിനെ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഉപകരണം ഏതായാലും, എഴുത്തുകാരന്റെ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെ ഒഴുകുന്നത് സ്വന്തം രക്തവും വിയർപ്പുമാണെന്ന ബോധ്യമാണ് സൃഷ്ടിയെ മികവുറ്റതാക്കുന്നത്. എഴുത്തിന് രാഷ്ട്രീയമുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഉപകരണത്തിലല്ല,  എഴുത്തുകാരന്റെ നിലപാടുകളിലാണ്.

ഒരു കഥ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞാൽ അത് കുറച്ചുദിവസം മാറ്റിവെച്ച്, പിന്നീട് ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ സ്വന്തം വരികളെ സമീപിക്കുക എന്നത് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. ഓരോ പുനർവായനയിലും അനാവശ്യമായ ആഭരണങ്ങൾ അഴിഞ്ഞുവീഴുകയും കഥയുടെ കാതൽ തെളിഞ്ഞുവരികയും ചെയ്യും. തിരുത്തലുകൾ എഴുത്തിനെ കൊല്ലാനല്ല, മറിച്ച് അതിന് ജീവൻ നൽകാനാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ് ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ വളർച്ച അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. നിർദാക്ഷിണ്യമായ മായ്ച്ചുകളയലുകൾക്കുശേഷമാണ് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും ശക്തമായ വരികൾ ജനിക്കുന്നത്.

വാക്കുകളുടെ ധാരാളിത്തമല്ല നല്ല കഥയുടെ ലക്ഷണം; മറിച്ച് മൗനത്തിന്റെ അർത്ഥവത്തായ വിടവുകളാണ്. കഥാപാത്രങ്ങൾ എഴുത്തുകാരന്റെ ആജ്ഞാനുവർത്തികളാകാതെ സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണ് കഥയ്ക്ക് ജീവൻ ലഭിക്കുന്നത്. ലളിതമായ ഭാഷയിൽ സങ്കീർണ്ണമായ ജീവിതസത്യങ്ങളെ ആവിഷ്കരിക്കുക എന്നതാകണം ഒരു കഥയുടെ പരമമായ മാനണ്ഡം. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ നിഗൂഢതകളെയും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് കീറിമുറിച്ചു കാണിക്കാതെ, വായനക്കാരന്റെ ഭാവനയ്ക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ ഇട നൽകുന്ന സൂചനകൾ ബാക്കി വെക്കുക എന്നതാണ് ഒരു കഥാകൃത്തിന്റെ മികവ്.

ഓരോ വായനക്കാരനും തന്റെ അനുഭവങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ കഥയെ പുനർനിർമ്മിക്കുമ്പോഴാണ് അത് സാർവ്വലൗകികമായ അനുഭൂതിയായി മാറുന്നത്. എഴുത്തുകാരൻ ലോകത്തോട് പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ നിശബ്ദതയിലൂടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും വേണം പ്രകടമാകാൻ.

രാഷ്ട്രീയം പറയുന്ന ഒരു കഥയിൽ മുദ്രാവാക്യങ്ങളേക്കാൾ പ്രസക്തമാകുന്നത്, അധികാരത്തിന്റെ ചവിട്ടടികളിൽ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന സാധാരണക്കാരന്റെ ശ്വാസമാണ്. സത്യത്തെ മൂടിവെക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയഭാഷയെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഏറ്റവും മൂർച്ചയുള്ള ആയുധം ഈ ലളിതമായ ആവിഷ്കാരം തന്നെയാണ്. പ്രശസ്തിയോ പ്രതികരണങ്ങളോ ലക്ഷ്യമിടാതെ, സർഗ്ഗാത്മകമായ ആത്മസംതൃപ്തിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം എഴുതുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന മാനസിക സമാധാനമാണ് ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പുരസ്കാരം.

സാമ്രാജ്യങ്ങൾ തകർന്നാലും കഥകൾ ജീവിക്കുന്നത്, അവ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെയും അതിജീവനത്തിനുള്ള അഭിവാഞ്ജയെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്നതുകൊണ്ടാണ്. ആ സമാധാനത്തിൽ നിന്ന് ജനിക്കുന്ന കഥകൾക്ക് കാലത്തെ തോൽപ്പിക്കാനുള്ള കരുത്തുണ്ടാകും, കാരണം അവ അധികാരത്തിന്റെ നിഴലാഴങ്ങളിൽ നിന്നും മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള വഴികളാണ് തുറക്കുന്നത്.

അക്ഷരങ്ങൾ കേവലം ആശയവിനിമയത്തിനുള്ള ഉപാധികളല്ല, മറിച്ച് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തെയും അറിവിനെയും തലമുറകളിലേക്ക് പകർന്നുനൽകുന്ന ജീവനാഡികളാണ്. ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ ഈ അതിവേഗ കാലഘട്ടത്തിലും പുസ്തകങ്ങൾക്കും ലൈബ്രറികൾക്കും പകരം വെയ്ക്കാൻ മറ്റൊന്നില്ല. അറിവ് തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധമായ ഇടങ്ങളാണവ. വായന എന്നത് ഒരു നിശബ്ദ വിപ്ലവമാണ്; അത് മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളെ നവീകരിക്കുകയും ചരിത്രബോധത്തെ നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

വാക്കുകളുടെ ഈ തുടർച്ചയാണ് സാഹിത്യത്തെ അനശ്വരമാക്കുന്നത്. ഒരു പുസ്തകം തുറക്കുമ്പോൾ നാം സംവദിക്കുന്നത് കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തോടോ അല്ലെങ്കിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ലോകത്തോടോ ആണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അധികാരത്തിന്റെ നിഴലാഴങ്ങളിൽ സത്യം തമസ്കരിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, ഗ്രന്ഥശാലകളിലെ പുസ്തകത്താളുകളിൽ ആ സത്യം ഉണർന്നിരിക്കും. അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ സംസ്കാരം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നിടത്തോളം കാലം മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പ്രകാശം അണയുകയില്ല. ഈ തിരിച്ചറിവാണ് ഓരോ എഴുത്തുകാരനെയും വായനക്കാരനെയും ഒരുപോലെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത്. കാലാതീതമായ ആയുസ്സിലേക്ക് ഒരു കഥ നടന്നു കയറുന്നതും ഇതേ അക്ഷരവഴികളിലൂടെയാണ്.